Λίγο πριν ξεκινήσει το Σπάρταθλο για το 2014, μεταξύ άλλων δημοσιευμάτων, διάβασα κάπου ότι ο ελληνοαμερικάνικης καταγωγής Dean Karnazes είχε σκοπό να τρέξει αυτόν τον πολύωρο και επίπονο αγώνα πίνοντας και τρώγοντας μονάχα ότι είχαν στη διάθεσή τους οι αρχαίοι ημεροδρόμοι. Τέτοιου είδους τροφή ήταν χειροποίητα παστέλια από μέλι και σουσάμι, αλατισμένο κρέας, ξηροί καρποί και φρούτα ενώ από υγρά μόνο νερό, αφού αναψυκτικά και ισοτονικά δεν υπήρχαν εκείνη την εποχή.
Ο Dean αν και κατάφερε να τερματίσει το Σπάρταθλο, με αυτό το πλάνο τροφοδοσίας, δυσκολεύτηκε αρκετά και μάλιστα για πάρα πολλά χιλιόμετρα! Φανταστείτε τον εαυτό σας στη θέση του! Ακόμα και στον μικρότερο αγώνα που θα τρέξουμε θα πιούμε ισοτονικό σε κάποιο σταθμό και θα πάρουμε τα γνωστά “τζελάκια” για να τονωθεί ο οργανισμός μας. Άραγε θα βάζαμε τους εαυτούς μας σε αυτή τη δοκιμασία και μάλιστα σε κάποιον πολύωρο και εξαντλητικό αγώνα όπως το Σπάρταθλο, ο Rodopi Advendurun, ο VFUT και ο Olympus Mythical Trail;












